Alpe d’HuZes zwaar maar leerzaam

Op 9 juni 2011 heb ik meegedaan met Alpe d’HuZes; fietsen tegen kanker. Met andere woorden zoveel mogelijk sponsorgeld ophalen voor het Koningin Wilhelminafonds (beter bekend als KWF Kankerbestrijding). Waar ik eerder had bericht waarom ik mee wilde doen bericht ik hierbij over mijn ervaringen van de dagen voorafgaand aan D-Day en aan de dag zelf.

Zondag 5 juni
Op zondag 5 juni ben ik in alle vroegte vanuit mijn woonplaats Nieuw Vennep vertrokken en ‘doucement’ naar de Franse Alpen afgezakt over de welbekende route du soleil. Ik ben zelf niet gemaakt voor lange autoritten (boring!) maar sowieso wil je niet door de Franse gendarmerie aangesproken worden op je rijgedrag… Zo goed is mijn Frans nou ook weer niet om dát te weerleggen. Vanaf Luxembourg zo tussen Metz en Nancy staan bovendien vaste camera’s langs de weg dus daar is het prijsschieten voor de Franse overheid als je even niet op past. En dat geld besteed ik liever aan een goed doel als ik er dan toch van af wil. Capice?

image_preview
Ski-resort Alpe d’Huez in de lente van 2011

Toen ik zondag aan kwam in Alpe d’Huez zijn we aan het einde van de middag met mijn Schuberg Philis Alpe d’HuZes teammaten die al eerder waren gearriveerd naar de welkomstbijeenkomst gegaan in het episch centrum van Alpe d’HuZes in het Palais du Sport op de top van de Alpe d’Huez. Johan van der Waal de voorzitter van Stichting Alpe d’HuZes heette ons welkom en nam met ons heel kort de belangrijkste zaken voor de komende dagen door.

image_preview (1)
Palais des Sport – het episch centrum van Stichting Alpe d’HuZes

Na deze welkomstbijeenkomst zijn we met ons team een hapje gaan eten en hebben hierna nog wat nagetafeld in onze accommodatie bovenop de Alpe d’Huez.

Maandag 6 juni
Op de maandag heb ik een trainingsrit op de Alpe d’Huez gemaakt. 1x Dalen en 1x klimmen. Mijn idee was hierbij om de berg nog even in de benen te voelen en om te checken of alles klopt – fiets, afstelling, hartslagmeter, kleding, iPod, you name it. Het beklimmen van de Alpe voelt voor mij prettiger als ik weet dat alles klopt. Je doet het immers niet elke dag. Je zou mij een control freak kunnen noemen maar voor mij is het een kwestie van goed beslagen ten ijs komen zeker als je van plan bent een serieuze prestatie neer te zetten. Immers ik wilde op D-Day bijzonder graag six fois (6x) de Alpe op!

Uiteraard klopten er een aantal dingen nog niet helemaal, maar dat was snel gefikst. Ha! De maandagmiddag heb ik rondom het Palais du Sport rondgehangen en hele interessante mensen ontmoet.

Zo ontmoette ik Susy en Gerrit Walraven, beide betrokken bij de Alpe d’HuZes organisatie en die kende ik nog van één van mijn eerste tour ritten. Wat moest er nog een boel gebeuren! Mijn diepe respect gaat uit naar mensen zoals Susy en Gerrit, mijn collega Klaas Veenbaas en alle anderen van Alpe d’HuZes die dit evenement mogelijk hebben gemaakt.

Ook ontmoette ik Rose Mentink, journaliste (of moet ik zeggen redacteur/redactrice) bij – sinds kort mijn lijfblad – ‘Fiets’.  Wat een geweldig mens! Ze praatte honderduit over haar uitdagingen, de dingen die ze (niet) doet, de mensen die ze geïnterviewd heeft of nog zou willen interviewen etc. Helaas moest op een gegeven moment ook Rose weer verder en voegde ik mij later weer bij mijn team.

Maandagavond zijn we naar de 1e deelnemersbijeenkomst geweest en werden we geüpdate over de wedstrijddag en alle zaken daaromheen.

Dinsdag 7 juni
Op tijd naar bed zei duimelot op de maandagavond want op de dinsdag wilde ik een vroege trainingsrit maken. Mijn ‘mede strijder’ en zeer gewaardeerde collega Klaas Veenbaas had eens ingefluisterd dat het heel verstandig is om je dagritme te vervroegen omdat de start op D-Day ook erg vroeg is. En aldus geschiedde. Wekker om 5uur en om 6uur op de fiets een rondje om. Sjemig wat was dat vroeg (ej, voor een IT-er) maar ook lekker!

Hierna de rest van de dag moeten bijkomen van alle inspanningen. Leuk om te vertellen dat ik op de dinsdagmiddag nog samen met mijn mede strijder Peter Horsman wat vrijwilligerswerk heb verricht. We stonden bij de kledingshop het ‘inkomend verkeer’ te throttlen. Wat een lol hebben we gehad (heel suggestief; “zeg mijnheer/mevrouw, ik persoonlijk vind het een beetje te druk in de winkel. Maar wie ben ik… Wat vindt u? …”).

Op de dinsdagavond vond de uitreiking plaats van de Bas Mulder Award. Bas was een inspirerende jongen die vorig jaar september op 24-jarige leeftijd overleed ten gevolge van darmkanker. Bas was enorm positief. Hij omarmde zijn ziekte en klaagde niet. Een inspiratie voor velen! Er werd een ontroerend portretfilmpje van Bas getoond. Er is sinds 8 juni 2011 een bocht naar hem vernoemd in de Alpe d’Huez route. Bocht nul heet voortaan de Bas Mulder bocht. Het bord zal daar altijd blijven staan dus mocht je ooit op de Alpe d’Huez komen sta hier dan even stil…

Michel Rudolphie, directeur van KWF Kankerbestrijding reikte de Bas Mulder prijs uit samen met de vader van Bas aan drie jonge wetenschappers. Ze krijgen hiermee een beurs van 2 Miljoen om onderzoek te doen naar kanker. De wetenschappers kregen de opdracht mee om elke dag van hun onderzoek zich af te vragen of zij het maximale hadden gedaan om een succes van het onderzoek te maken ten bate van kankerpatiënten. Een heftig moment ontstond met name toen de vader van Bas, Harry Mulder een van de jonge wetenschappers vroeg om in het darmonderzoek datgene te doen waar Bas zo’n behoefte aan had. Het zijn van die fisherman’s friend momenten die je even moet wegslikken.

Hierna hebben we met het team een hapje in onze accommodatie gegeten en hierna ben ik op tijd weer in het mandje gekropen. Want ik wilde er weer vroeg uit!

Woensdag 8 juni
En zo geschiedde. Op woensdagochtend stond de wekker op 04:30u en om 5u (een record!) zat ik met Martijn van Mannekes en Remy van Berkum op de fiets. Het was donker, miezerig en koud. Zie foto:

image_preview (2)
Boehoe spooky… Alpe d’Huez at night (of iig ‘bloody early in the morning)

Later, tijdens D-Day, bleek het vroege ochtend ritueel inderdaad geen slechte zet te zijn geweest. Want op het punt waar wij vanuit onze trainingsrit de route weer omhoog klommen bleek dat laatste stukkie nu helemaal niet meer zo zwaar want die kenden we immers nu al aardig goed. Regeren is vooruitzien!

De rest van de woensdagmorgen brachten wij onze deelnemersnummer aan en onze bike chip en zaten we lekker aan onze fietsen te klooien. Ketting schoon maken en invetten, verlichting checken, enzo. Elkaar helpen. Via de flexibele bike chip die in een sticker als een vaantje onder je fietszadel moest worden gevouwen kon automagisch je start en finish tijd worden geregistreerd en zodoende weer getwitterd worden. Fantastisch. De tijd staat niet stil!

Hierna zijn we naar Alpe d’HuZus gegaan, de beklimming van de Alpe door de ‘eendagsvliegers’. Het is de generale repetitie van Alpe d’HuZes bedoeld voor zussen, familie en supporters van Alpe d’HuZessers die de berg 1x beklimmen. Dit jaar deden er ruim 270 Alpe d’HuZussen mee. De start was om 12u en finish om uiterlijk 15u.

Na de lunch hadden we onze team foto – een unieke moment omdat toen voor het eerst ons team nagenoeg compleet bij elkaar was.

image_preview (3)

Aansluitend was ons team present op de grote Alpe d’HuZes deelnemersfoto, oftewel “hoe krijg je ruim 4300 deelnemers op één foto” moment? Een aardige inside joke van de grote Alpe d’HuZes deelnemersfoto is dat het Schuberg Philis Alpe d’HuZes team zich nagenoeg vooraan op de foto bevindt.

Na de foto zijn we snel terug  naar onze accommodatie gegaan om individueel het ‘game plan’ voor D-Day door te nemen. Dwz “hoe ga je je kleden, wat ga je eten, wat doe je als het te koud is, regent, etc” per elke afzonderlijke afdaling  en beklimming. Gelukkig hadden we bevoorradingspunten bovenop en onderop de berg waar wij ons konden verkleden en konden drinken en eten.

Na het avondeten hebben we via internet nog even contact gezocht met onze supporters thuis en zijn toen vroeg gaan slapen voor de grote dag, D-Day, op donderdag 9 juni.

Donderdag 9 juni
De wekker stond om 2uur… Na een vroeg ontbijtje (pannekoek en koffie, lees: koolhydraten en cafeïne) zaten we om 03:30u op de fiets. Voor mij het absolute record vroeg op je fiets zitten! Gezamenlijk en onder begeleiding van motards daalden we af naar de voet van de Alpe. Dat moest heel voorzichtig ter voorkoming van valpartijen en erger. Verlichting was niet alleen verplicht maar ook heel nodig. Je zag werkelijk geen steek zonder. Het afdalen in de vroege morgen was heel spannend, zelfs magisch, omdat dit in alle stilte en pikke donker gebeurde. Concentratie ten top! Het enige wat je hoorde was het geratel van de achterwielen en het gefluit van het vroege vogel publiek.

We sloten aan in een start vak. De spanning steeg. Er werd spontaan de wave in gezet en -heel hilarisch- werd er afgeteld terwijl wij ons start vak nog niet aan de beurt was. Om 04:30u was er dan het officiële startsein door middel van een luide knal. Ons start vak was om 04:55u aan de beurt en toen begon het. De eerste twee beklimmingen gingen goed. Rond 6uur stonden er al behoorlijk wat publiek langs de weg om de fietsers aan te moedigen.

Omdat elke fietser een naambordje had, ging dit ook heel persoonlijk (hup Dennis, je bent een held, zet op, je kan het!). Het gaf telkens weer een duwtje in de rug.

Naast fietsers waren er ook lopers, hardlopers, en handbikers die op en af de berg op knalden. De sfeer was uniek. Er was een enorme saamhorigheid. Geen onvertogen woord.

Tijdens de derde beklimming was ik voor mijzelf onverwacht enorm aan het afzien. De slijtageslag was begonnen en mentaal was het voor mij een dieptepuntje. Zou ik de zes keer op deze manier wel gaan halen? Ik gaf mij aan dit gevoel over (‘we zien wel’) en vol goede moed begon ik na weer een afdaling aan de vierde beklimming. Deze ging gelukkig niet slechter dan de derde en de vijfde ging ook redelijk goed. De zesde beklimming heb ik in een overwinningsroes meegemaakt. Ik heb er alle tijd voor genomen en heb genoten van de momenten tijdens de rit en langs de kant van de weg. De verzorgingspunten in bocht 7 en 13, de mensen langs de kant, de medestrijders. Fantastisch!

image_preview (4)
Ikzelf, aan het afzien voor Alpe d’HuZes en KWF Kankerbestrijding

Op 9 juni 2011 werkten ruim 4300 deelnemers aangemoedigd door vele duizenden supporters aan één doel: afzien voor mensen met kanker om kanker de wereld uit te krijgen. Ik heb gehuild en gelachen van emotie. Het doet wat met je (zelf vader van twee schatten van kinderen) als je op het wegdek leest; “papa, ik doe dit voor jou!” of nóg erger als een vader dit over zijn eigen kind moet zeggen…

Ik heb er enorm veel van geleerd en er een enorme voldoening uit gehaald. Hiernaast heb ik via mijn persoonlijk netwerk ruim 2500 euro sponsorgeld opgehaald en met ons team ruim 350.000euro. Een bijdrage die er toe doet! Ik heb mij belangeloos ingezet voor mijn medemens in onze strijd tegen kanker in de hoop dat binnen 10 jaar kanker een chronische ziekte is geworden.

Hoe mooi zou dat niet zijn!?

Foto’s met dank aan Rik Vos, Martijn van Beelen en Griffe Photos Bourg d’ Oisans Frankrijk.


Dennis Silva is Mission Critical Engineer bij Schuberg Philis. Herken je dingen uit zijn verhaal en wil je ook mee doen? Meld je dan aan als Alpe d’HuZes actievoerder, vrijwilliger of sponsor voor 2012 en houd de website www.opgevenisgeenoptie.nl in de gaten. Of reageer door hieronder een reactie te plaatsen. Wil je Dennis sponsoren dan kan dit via zijn persoonlijke pagina: dennis.sbpad6.nl

Over Dennis Silva

Laatste artikelen