Waarom ik een IBM Model M toetsenbord van 20 jaar oud gebruik

iljitsch-modelm-as.jpgOnlangs zette ik bovenstaande foto online om te laten zien hoe mijn nieuwe MacBook Pro niet minder dan twee externe schermen aan kan sturen. Maar niemand was onder de indruk. Wel kreeg ik een aantal reacties op mijn toetsenbord, waarop ik me afvroeg: waarom gebruik ik eigenlijk een toetsenbord dat oud genoeg is om te kunnen stemmen?

iljitsch-modelm-fs.jpg

Het moeten de nadagen van de HCC Dagen geweest zijn, ongeveer tien jaar geleden. In die tijd kon je op zo’n beurs nog tegen coole hardware waar je nog nooit van gehoord had aanlopen, of iets alledaags meenemen voor een prikje. In dit geval liep ik tegen een doos enorme, oude tweedehands toetsenborden aan. Het leek me wel aardig om wat IBM-hardware te hebben, dus ik kocht er één.

iljitsch-modelm-ds.jpg

Het duurde niet lang voordat de drie goedkope toetsenborden die bij de drie PC’s die ik destijds had hoorden in de hoek stof lagen te vergaren. Maar wat is er nu zo speciaal aan het IBM Model M toetsenbord?

De Model M in actie

[youtube=https://www.youtube.com/watch?v=1yptEi2r3y8&w=630&rel=0]

Om te beginnen het geluid, wat me het gevoel geeft dat ik serieus werk gedaan krijg als ik aan het typen ben. Minder ideaal als je een kantoor met anderen deelt of tijdens telefoongesprekken. De reden dat het Model M toetsenbord zoveel geluid maakt is dat iedere toets een veertje heeft dat op een gegeven moment opzij klapt als je de toets ver genoeg indrukt. Die veertjes geven het toetsenbord een specifiek gevoel bij het typen: een redelijke weerstand tot een bepaald punt, en dan geven de toetsen mee. Dit is ook precies het moment dat de toets activeert, zodat je alleen op de tast precies weet wanneer je een letter getypt hebt, zonder dat het nodig is de toets helemaal tot de bodem in te drukken.

iljitsch-modelm-cs.jpg

Het helpt dat de Model M enorm stevig gebouwd is, en de hulzen met opdruk kunnen van de toetsen verwijderd worden om schoonmaken te vergemakkelijken.

iljitsch-modelm-bs.jpg

Dit maakt het ook mogelijk naar wens toetsen om te wisselen. Bijvoorbeeld, ik heb de alt en control omgewisseld, en toen mijn Mac ingesteld zodat caps lock als control functioneert, de originele control (nu alt) als alt/option, en de originele alt (nu control) als de command-toets. Zo is de Model M zo dicht mogelijk bij de indeling van Apple-toetsenborden.

iljitsch-modelm-h

“Speciale toetsen” in Toetsenbord-onderdeel van de Systeemvoorkeuren.

Met de B in IBM in gedachten, nog afgezien van het feit dat in de jaren ’80, toen het toetsenbord ontworpen werd, PC’s nauwelijks wat piepjes konden genereren, hoef je bij de Model M niet aan te komen voor mediatoetsen. Maar dat is makkelijk genoeg op te lossen met Sizzling Keys, een applicatie die de toetsen van je keus iTunes laat besturen. (Waarom Apple’s ingebouwde mechanisme om eigen toetsencombinaties in te stellen dit niet aankan is mij een raadsel.)

Deze Model M uit 1992 is een modern exemplaar, want het heeft een PS/2-connector in plaats van de nog oudere AT-connector. Een PS/2-naar-USB-adapter neemt dat detail voor z’n rekening.

iljitsch-modelm-es.jpg

Verbazingwekkend genoeg heeft dit slagschip van een toetsenbord van twee kilo maar 100 mA van de USB-poort nodig om te functioneren.

iljitsch-modelm-i

Ik heb in de tussenliggende jaren wel twee bluetooth Apple toetsenborden aangeschaft: het oude witte, en later het huidige van aluminium. Apple’s witte toetsenbord typt zelfs nog wat stroperiger dan goedkope PC-toetsenborden. Het aluminium toetsenbord typt best lekker, en neemt maar een bescheiden hoeveelheid bureauruimte in. Maar als ik dan toch op een laptoptoetsenbord ga typen kan ik dat net zo goed op een echt laptoptoetsenbord doen.

iljitsch-modelm-gs.jpg

De Model M is is plezieriger en accurater om op te typen dan welk ander toetsenbord wat ik gebruikt heb. Dus achter mijn bureau thuis, waar grootte, gewicht en herrie geen verschil maken typ ik op mijn Model M.

Ooit zullen mijn vingers wel het nieuwe millennium moeten betreden en neem ik zo’n nieuwerwets Unicomp toetsenbord, met mediatoetsen en USB en dergelijke. Maar na twee boeken en honderdduizenden woorden kan mijn Model M nog wel een paar jaar mee. Of decennia. En ik vind beige best een mooie kleur.


Iljitsch van Beijnum is consultant en schrijver en schrijft op zijn blog over computernetwerken.

Over Iljitsch van Beijnum

Iljitsch van Beijnum is consultant en schrijver en schrijft op zijn blog over computernetwerken. Hij schreeft het boek 'BGP' voor O'Reilly en geeft regelmatig BGP- en IPv6-cursussen in samenwerking met NL-ix.