Is het Internet-of-Things een potentieel gevaar?

Voor de zelfredzaamheid van de mens. Met steeds meer apparaten en oplossingen welke aangestuurd worden middels Internet en verbonden aan centrale systemen, maakt het voor mensen steeds makkelijker om zaken af te handelen. Het potentiële gevaar zit hem dan ook niet in het segment privacy – want daar kan je zelf je grenzen in aan brengen – maar zit hem in de zelfredzaamheid waarmee mensen niet meer in staat zijn om te kunnen denken en beslissingen te nemen op basis van eigen bevindingen en waarnemingen.

Bijvoorbeeld een zoekbedrijf zoals Google die steeds meer inmenging heeft in hoe wij als gebruiker beïnvloed worden. Denk aan de inzet van Google Maps voor navigeren en wat we bekijken en leuk vinden op YouTube. Maar ook welk beeld we sociaal laten zien op Google+ of hoe warm we het huis stoken via Nest. En dan benoem ik alleen de vele kanten van één bedrijf.  Dan hebben we het nog niet gehad over Linkedin, Facebook of Yahoo. Nederlandse bedrijven lopen qua technologie achter als het gaat om zulke innovaties. Wat vroeger de kracht was van een product-gedreven bedrijf als Philips of ASMI, is nu volledig verschoven naar de dienstensector.

Het gevaar wat hier schuil gaat is dat we zo vertrouwd raken met de technologische ontwikkelingen om ons heen, dat we niet meer in staat zijn om wakker te worden zonder Alarm app of onthouden hoe laat de bus vertrekt. Kortom spontaniteit wordt langzaam overgenomen door berekend een beslissing te nemen op basis van een input of suggestie van een op Internet aangesloten dienst.

In de meeste gevallen is het gebruik van het IoT-toepassingen een verrijking voor ons. Maar ik denk dat je er niet 100% op moet vertrouwen. Waar is de scheidslijn tussen zelfredzaamheid en inzet van IoT voor beslissingen?

En ook niet geheel onbelangrijk is de koppelingen tussen Internet en faciliteiten en de daaruit voortvloeiende data. IoT kan veel taken overnemen door te werken met voorspelbare datatypen en daaruit beslissingen nemen. Maar wie neemt zijn verantwoordelijk als het gaat om de eventuele schadelijke gevolgen van een beslissing?

Twee feiten zijn algemeen bekend. Mensen durven geen verantwoordelijkheid te nemen voor hun fouten (het dat-was-ik-niet argument ) en voor het nemen van een beslissing op basis van aannames. Want hoe controleer je dat de gegevens welke door alle apparaten zijn verzameld wel correct zijn? Hoe goed de datastromen ook ingeregeld zijn, is het prettig om te weten dat logisch nadenken niet door een computer kan worden uitgevoerd.

Over Marco van den Akker

Marco van den Akker is partner bij ComputeNext en bestuurslid van de Cloud Security Alliance. Marco heeft brede ervaring op CTMT gebied (Cloud, Telecom, Media, Technologie) vanuit meerdere rollen. Is zijn internet carrière begonnen met videotex, BBS en html. Voorheen was hij werkzaam bij 123Cloud.